10 เพลงไทยที่ชอบที่สุดในชีวิต และเป็น “ท้อฟ” มากที่สุด Vol.2&3 – เราอาจจะรู้จักกันมากขึ้นผ่านเพลงที่ท้อฟชอบ ไม่ใช่เพียงความไพเราะ แต่เพราะบทเพลงเหล่านี้มีส่วนเสี้ยวของตัวตนของท้อฟ และมีความทรงจำมากมายอันน่าจดจำแฝงอยู่ในแต่ละเพลง ทุกบทเพลงจึงเป็นมากกว่า “เพลง”...แล้วคุณจะรู้จักท้อฟมากขึ้นนะครับ

 

(Vol.1 คือเพลง “หมอกหรือควัน” ครับ อยู่ด้านล่าง ลองอ่านดูนะครับถ้ายังไม่ได้อ่าน)

 

ขออุทิศเพลงต่อไปนี้ให้เป็นของขวัญวันเกิดแด่...”พี่โอ๋” พี่ที่ท้อฟรักและคิดถึงอยู่เสมอ

(ขอเชิญเพื่อนๆร่วมอวยพรวันเกิดให้เขาด้วยนะครับ...)

 

"ถนนสายนี้"

คำร้อง - สุรักษ์ สุขเสวี

ทำนอง/เรียบเรียง – อภิไชย เย็นพูนสุข

นักร้อง – ใหม่ เจริญปุระ

อัลบั้ม – ชีวิตใหม่ (พ.ศ. 2540)

 

“และถนนสายนี้ก็ดูเงียบเหงาตั้งแต่เธอนั้นเดินจากไป

ก็คงเหลือให้เห็นแค่เพียงแสงไฟและภาพความสุขที่เลือนราง

เธอรู้บ้างไหม เรื่องราวครั้งนั้นมันรั้งให้ฉันอยู่บนหนทาง

คืนกลับมาเจออยู่กับเธอตรงนี้ สานต่อภาพเธอขึ้นในใจ

เธอจะเป็นเงาที่ไม่จางหายไป ฉันจะเก็บไว้ในใจนี้

เก็บไว้เพื่อคอยเธอตลอดไป...

สิ่งที่ฉันได้เห็นก็เพียงแค่ฝัน แต่ตัวจริงนั้นเธออยู่ไหน

ที่ถนนสายนี้ไม่มีแยกใดให้ฉันได้คืนสู่หัวใจเธอ

ความหลังครั้งนั้นไม่เคยเคลื่อนไหว ยังรั้งฉันไว้ไม่ให้หลงทาง”

 

 

"สายน้ำไม่ไหลกลับ"

คำร้อง – นิติพงษ์ ห่อนาค

ทำนอง/เรียบเรียง – Bruno Brugano

นักร้อง – มาช่า วัฒนพานิช

อัลบั้ม – The River of life (พ.ศ. 2547)

 

“อย่าเพิ่งคิดสักนิดว่าฉันจะขอ

ขอร้องให้เธอกลับมา มาทวงสัญญาอะไรจากเธอ

ที่มาวันนี้เพราะฉันคิดถึงก็เพียงเท่านั้น

ก็เพราะว่าเป็นเพื่อนกัน มันเลยต้องมาเยี่ยมเยียนพบเจอ

ใครก็รู้สายน้ำทุกสายไม่เคยไหลทวนไม่คืนกลับมา

อยากให้รู้ว่าฉันไม่คิดจะเดินย้อนวันเวลา

แค่อยากเห็นสายน้ำที่ครั้งก่อนที่ฉันได้เคยว่ายเวียน เคยยิ้มและมีน้ำตา

ยังสวยยังงามดังเดิมหรือเปล่า...

อยากมาหาได้ถามได้รู้เรื่องราวชีวิต

ไม่พบไม่เจอตั้งนาน วันๆนั้นเป็นสุขดีหรือไร

ส่วนตัวของฉัน ฉันนั้นก็เหงาก็ตามประสา

เมื่อครั้งที่เดินจากมา ยังคงไม่เคยได้ลองคบใคร

แค่ได้เห็นสายน้ำไม่แห้งเหือดเท่านั้นก็เพียงพอใจ

แค่ได้เห็นเพื่อนรักยังเหมือนเก่าเท่านั้นก็คงบอกลาเธอไป

แค่อยากเห็นสายน้ำที่ครั้งก่อนที่ฉันได้เคยว่ายเวียน เคยรักและห่วงหนักหนา

ยังสวยยังงามดังเดิมหรือเปล่า...

ฉันยังรักเธอ...แม้ว่ามันไม่ใช่แบบเดิม”

 

(คนที่เคยอ่านตอน “จากคนรักเก่า” ก็คงพอจะจำได้นะครับ ท้อฟเคยพูดถึงสองเพลงนี้ไปบ้างแล้ว แต่ที่เลือกพูดถึงอีกครั้ง เป็นเพราะวันนี้ – 4 ธันวาคม – เป็นวันเกิดของเขาครับ...)

 

“ถนนสายนี้” ของท้อฟในเพลงนี้คือ ถนนสีลม...

 

ในเวลาที่พระอาทิตย์จวนจะลาลับขอบฟ้า ถ้าคุณเคยผ่านไปยังสถานีรถไฟฟ้าศาลาแดง คุณอาจจะเคยเห็นนกพิราบสีเทาตัวหนึ่งเกาะอยู่นิ่งๆบริเวณใกล้ๆบันไดเลื่อนฝั่งอาคารธนิยะ...

 

ทุกครั้งที่ท้อฟจะกลับบ้านจากแคลิฟอร์เนียฟิตเนส สีลม ก็จะได้เห็นเจ้านกตัวนั้นเกาะอยู่ที่เดิม...เวลาเดิม...ในท่วงท่าเดิม ไม่ยอมไปไหนอยู่อย่างนั้น

 

ที่จริง...ตอนท้อฟผ่านมาที่นี่ใหม่ๆ ก็ยังได้เห็นมันกับคู่รักคลอเคลียช่วยกันทำรังอยู่ใต้หลืบเร้นของหลังคาสถานีอยู่เลย แต่เมื่อหลายเดือนมานี้ เห็นมันเหลืออยู่ตัวเดียวโดดเดี่ยว สงสัยเหมือนกันว่าแล้วอีกตัวไปไหนหนอ มันคงกำลังตั้งตารอคอยใครอยู่ บางทีถ้าได้เห็นมันใกล้ๆกว่านี้อีกนิด อาจจะได้เห็นน้ำตาของมันก็ได้...

 

ย้อนไปเมื่อกลางปี ถ้าคุณผ่านไปที่สถานีรถไฟฟ้าศาลาแดงในตอนนั้น คุณอาจจะได้เห็นผู้ชายหน้าตี๋ๆใส่แว่น ผมสีแดงๆ ยืนเกาะขอบรั้วอยู่คนเดียว เหม่อมองท้องฟ้าอย่างเดียวดายอยู่อย่างนั้น...ไม่ต่างจากนกตัวนี้เลย

 

หลังจากที่แยกจากกันด้วยความเข้าใจกับใครคนนั้นแล้ว ถนนสีลมที่มีสีสันก็ดูเงียบเหงาไปถนัดตา แสงไฟวูบวาบวิบวับก็ดูมืดมิด ผู้คนที่เคยคลาคล่ำก็คล้ายจะหลบหลีกไปหลับใหล วันเวลาที่วุ่นวายดูจะหยุดนิ่งเพื่อไว้อาลัยให้กับความรักที่เพิ่งจบไป

 

ในความเงียบงันของค่ำคืนเหล่านั้น จะมีเพียงท้อฟที่อ้างว้างกับความทรงจำที่ยังคงไม่เลือนลับไปกับการร่ำลา...

 

ภาพ “ถนนสายนี้” ในเวลานั้นดูงดงามแม้เงียบเหงา ดูเหมือนว่าการได้นั่งเงียบๆเพื่อคิดถึงใครบางคนก็ช่วยคลี่คลายความเดียวดายไปได้เหมือนกัน แทนที่จะต้องเบือนหน้าหลีกหนีไปให้ไกลจากอดีต ท้อฟเลือกที่จะเก็บเกี่ยวความทรงจำที่อาจจะยังตกหล่นหลงเหลืออยู่บ้างบน “ถนนสายนี้” ดีกว่า

 

เพราะอยากให้เขารู้...ว่าเขายังคงทำให้ท้อฟมีความสุขอยู่เสมอ แม้เราจะจากกัน...  

 

แล้ววันเวลาก็ค่อยๆเจือจางความโศกเศร้าให้จากไป พร้อมกับเสริมสร้างจิตใจให้เข้มแข็งขึ้น ทุกวันนี้ท้อฟยังคงผ่านไปยัง “ถนนสายนี้” อย่างเก่า...แต่ด้วยความรู้สึกใหม่ๆที่ไม่เหมือนเดิม

 

ทุกวันนี้ นกพิราบตัวนั้นก็ยังคงเกาะอยู่ตรงที่เดิมครับ ไม่รู้ว่ามันทำใจได้หรือยัง ได้แต่หวังว่ามันจะเข้มแข็งได้สักวัน…

 

ถ้าพูดภาษานกได้ ก็อยากจะบอกมันเหมือนกันครับว่า คู่ของมันไม่ได้ไปไหนหรอก แต่ยังคงงดงามอยู่ในจิตใจของมัน และคอยเฝ้าคุ้มครองมันอยู่ไม่ห่างตลอดไป

 

 “ถนนสายนี้” ได้นำพาผู้คนหน้าใหม่ๆให้ผ่านเข้ามาในเส้นทางชีวิต แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะสานต่อความผูกพันของเราอย่างเคย เรามีโอกาสได้เจอกันบ้างตามแต่โชคชะตาจะบังเอิญให้ และแม้ไม่ได้เจอกัน เราก็ยังคงห่วงหาอาทรกันและกันเสมอ   

 

เมื่อกลางดึกคืนก่อน ท้อฟได้พูดคุยปรับทุกข์กับเขาทางเอ็มเอสเอ็น ท่ามกลางพายุฝนที่ถล่มซัดเข้ามาในชีวิตของท้อฟ เขายังคงเป็นขุมกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ คอยปลอบประโลมในยามที่ไม่เหลือความมั่นใจ ทุกถ้อยคำที่ออกมายังคงอบอุ่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจอย่างเคย...

 

           (คิดถึงจัง...)ไม่หลับไม่นอน...ภาพเธอยังสะท้อนติดอยู่ในใจ ยังไงก็ไม่หลับไม่นอน หัวใจมันเรียกร้องให้พบเธอ อยากจะเจอจนแทบทนไม่ไหว says:

      ขอบคุณที่ดีกับฟี่มาตลอดนะครับ

         Today says:

      โอเค ไปล่ะนะ

         (คิดถึงจัง...)ไม่หลับไม่นอน...ภาพเธอยังสะท้อนติดอยู่ในใจ ยังไงก็ไม่หลับไม่นอน หัวใจมันเรียกร้องให้พบเธอ อยากจะเจอจนแทบทนไม่ไหว says:

      และก็ขอโทษที่รบกวน

         Today says:

      ไม่เป็นไร ทำเท่าที่พี่คนหนึ่งจะช่วยได้ล่ะน่า

         Today says:

      

 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้เสมอมาไม่เคยเปลี่ยนนะครับ

 

จากวันแรกที่เราพบกันด้วยความบังเอิญ และดำเนินมิตรภาพมาด้วยความตั้งใจจนถึงวันนี้ ฟี่ (ชื่อที่เขาเรียกท้อฟ) ยังคงรักและเป็นห่วง “พี่โอ๋” เสมอนะครับ ดีใจจังที่เราได้เป็นพี่น้องที่รักกัน ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ ดีใจด้วยกับความรักครั้งใหม่ (เย้ๆ! จะได้มีคนดูแลพี่เราซะที)     

 

และเผื่อใครจะเข้าใจผิด มันไม่มีวันหรอกนะครับที่ท้อฟจะหวนกลับไปรักเขาแบบนั้น ก็คงเหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันไหลกลับ เรื่องนี้พี่โอ๋เข้าใจท้อฟดีอยู่แล้ว และหวังว่าทุกคนคงจะเข้าใจ   

 

ที่ท้อฟรักเพลง “สายน้ำไม่ไกลกลับ” มาก ก็คงเป็นเพราะเพลงท่อนนี้บ่งบอกแทนความรู้สึกที่ท้อฟมีได้ดี...

 

“ฉันยังรักเธอ...แม้ว่ามันไม่ใช่แบบเดิม”

 

สุขสันต์วันเกิดครับ   

 

 

 

25 ตุลาคม 2548 

จดหมายถึงดากานดา ฉบับสุดท้าย

 

ที่อยู่ : ที่เดิมแห่งนี้ยังเป็นของเธออยู่เสมอ

เวลา : แต่วันนี้มันว่างเปล่าเหงาจับใจ...

 

ดากานดา...

 

          เราทำให้แกร้องไห้จนได้...

 

          เราได้รับข่าวอันน่าสะเทือนใจจากเพื่อนคนหนึ่งว่า พอแกได้อ่านการ์ดที่เราเขียนให้ แกก็ร้องไห้ เพราะแกสงสารเรา และแกก็รู้สึกผิดที่แกเมินเฉยและถอยห่างจากเรา

 

          มันเป็นครั้งแรก และเราขอให้มันเป็นครั้งเดียวที่เราทำให้แกร้องไห้

 

         แกได้ตอบคำถามว่า “กลับมาได้ไหม” กับเราแล้วว่าแกจะกลับมา เหลือที่ตัวเรานี่แหล่ะที่ “พร้อม” จะกลับมาเป็น “เพื่อนสนิท” ของแกไหม...

 

 

 

 

ปิดเทอม ม.5 – “อย่าติดกับวันที่ดีเก่าๆ อย่าอยู่กับความคุ้นเคยเก่าๆ...”

         เราคงต้องหาอะไรทำจริงๆจังแล้วล่ะ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจในตัวแก ไม่งั้นเราก็คงยังจ่อมจมอยู่ในความเสียใจนั้นต่อไป และนั่นแหล่ะ...จึงเป็นที่มาของการเริ่มต้น “ปฏิบัติการฆ่าล้างไขมัน” !!

 

          แกก็รู้สินะว่าเราน่ะเกลียดการออกกำลังกายมากแค่ไหน ไหนจะเคยชินกับการเสพความสำราญให้กระเพาะและหน้าท้องอยู่เสมอ แกคงจำได้ว่า ตอนกลางวันเราจะคอยแย่งแกและเพื่อนๆกินข้าว ส่วนตอนเย็นเราจะไปซื้อขนมจีบ 20 ลูก (กระเทียมเจียวเยอะๆ) หมูปิ้งติดมัน 5 ไม้ ยำปลาดุกฟู ฯลฯ มากิน ส่วนแก...ก็นั่งดูเรากินต่อไปอย่างอนาถใจ

 

          แต่ในเมื่อเราตั้งใจแล้วว่าจะต้องลดน้ำหนักให้ได้ เราก็ต้องทำให้ได้!

 

          เพื่อตัวเราเอง... และเพื่อแกด้วย

 

          เราขับไล่พิซซ่าขอบชีส ไก่ทอดหาดใหญ่ หมูปิ้งติดมัน แกงกะทิ ฯลฯ ไปให้ไกลสายตา แล้วโอบกอดผัก  ผลไม้ และอาหารไขมันต่ำอย่างมิตรไมตรี พร้อมกับออกไปวิ่งตอนเช้าและตอนเย็นอย่างละ 6 กิโลเมตร ยิ่งถ้าวันไหนคิดถึงแกมากๆเข้า ยิ่งต้องเพิ่มเป็น 9 กิโลเมตร

 

          และในระหว่างวัน ถ้าเราดันเกเรคิดถึงแกขึ้นมาเมื่อไร เราจะต้องไปเปิดเพลงพี่ติ๊นาแล้วเต้น-เต้น-เต้น-เต้น!!

 

       เวลานอนแล้วคิดถึงแกอีก เราก็จะตื่นขึ้นมาซิตอัพ วิดพื้น... จนกว่าจะเหนื่อยจนลืมแก

 

 

ม.6/2 และ ม.6/1 – “คนไม่รัก ใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่า...” 

          เช้าแรกของการเปิดเทอม บังเอิญว่าเรากับแกมาโรงเรียนพร้อมกัน เราแอบน้อยใจนิดหน่อย ทั้งๆที่เราเดินมาข้างแกตลอด แต่แกไม่ทักเราในเช้านั้น

  

          ก็ลืมไปนะว่าครั้งสุดท้ายที่แกเจอเราก่อนปิดเทอม เราน้ำหนัก 90 กิโลกรัม ส่วนตอนนี้ เราน้ำหนักลดเหลือ 65 กิโลกรัมนี่หว่า...

 

          เรายังจำหน้าตาเหรอหราแกมผวาของแกได้เลยตอนที่เราเรียกแกให้หันมา แกหน้าเหวอมากๆเลยว่ะ!

 

          และเพื่อความมั่นใจว่าเราจะไม่กลับไปรักแกอีก ทุกเย็นแทนที่เราจะไปกินขนมกับแก เราเลยออกไปวิ่งรอบสนามอินทรีย์ โดยมีอรยากับปพีร์คอยกินขนมยั่วเราอยู่

  

         แกก็คงคิดเหมือนกันใช่ไหมว่ามันน่าจะสวยงามตลอดรอดฝั่ง แต่ความใกล้ชิดมันค่อยๆกร่อนความอดกลั้นลงช้าๆจนเกินทน ต่อให้ไปวิ่งรอบสนามอีกกี่รอบก็คงช่วยไม่ได้...

  

        แกได้รับมอบหมายให้ออกแบบพานไหว้ครู แน่นอนเราอาสาออกแบบให้แก ทั้งๆที่เราเองก็ได้รับมอบหมายนั้นเช่นกัน แต่เราก็รีบออกแบบให้แกก่อน (แต่สุดท้ายพานห้องเราก็ชนะเลิศ เหอะๆ...ขอโม้หน่อยว่าไม่มีปีไหนที่พานห้องเราไม่ได้รางวัลเลยนะโว้ย...)

 

        ในวันไหว้ครู พี่ม.6 จะต้องเป็นผู้ดูแลน้องๆในหอประชุม เรากับแกได้ดูแลน้อง ป.5 ซึ่งอยู่ในวัยกำลังกวนตีนได้ที่ เราคุยกับแกอย่างสนุกสนาน บางทีมันอาจจะสนุกมากไปจนเด็กๆมาถามว่า “พี่สองคนเป็นแฟนกันรึเปล่าครับ” เราสองคนได้แต่หัวเราะ... โดยเฉพาะเราที่หัวเราะกลบเกลื่อนความอึดอัดไปอย่างนั้น นอกจากเสียงหัวเราะของแกแล้ว เราก็ไม่รู้เลยว่าในใจแกจะรู้สึกยังไง

 

         ไม่เพียงเท่านั้น มีจดหมายน้อยจากกล่องป๊อกกี้ส่งมาจากเพื่อนๆ ของพวกเราที่นั่งอยู่ด้านหลังมาให้เราว่า

 

         “แน่ะๆ คุณชญาน์ทัตคะ จีบคุณดากานดาอีกแล้วนะคะ”

 

      เราเขียนตอบไปว่า “ไม่มีอะไรโว้ย บ้าเหรอ เราเป็นเพื่อนกันแล้วน่า”

 

     เอ๋ยเขียนกลับมาว่า “ใครๆก็รู้น่าว่าคุณคิดอะไรอยู่ เขาดูกันออกหมดแหล่ะคุณ”

 

      เราทำเป็นหัวเราะไปอย่างงั้น แกหันมาเจอเราอ่านจดหมายนั้นพอดี แกถามเราว่าเราขำอะไร เราไม่ตอบอะไร แล้วแกก็พยายามจะแย่งกระดาษนั้นอย่างซุกซน แล้วคะยั้นคะยอให้เราเล่าให้แกฟังว่ามีอะไร เราก็ไม่บอกแก บอกว่า “เอาน่า กูขำของกู ไม่มีอะไรเว้ย” เรายิ้มเพื่อให้แกคิดแบบนั้นด้วย

 

     ตอนเย็น เราเดินมารอแกที่หน้าห้องเพื่อจะเดินลงจากตึกพร้อมกับแกอย่างทุกวัน รอได้พักหนึ่งก็เห็นแกเดินมา

 

          “ไปกันยังวะ” เราถาม แกไม่ตอบ แกไม่ยิ้มอย่างเคย...

 

           “ท้อฟ เรารู้เรื่องในจดหมายนั้นแล้วนะ...” แกเงียบไปพักหนึ่ง ส่วนเราเงียบไปอีกนาน...      

 

            แกขอตัว ไม่ได้บอกให้รออย่างก่อน ไม่มีคำพูดอะไรจากเรา เหมือนจะบอกให้เรารู้ว่า...จากนี้ไม่ต้องรอแล้วนะ

 

           เราเดินลงจากตึกไปคนเดียวโดยไม่ต้องรอให้แกบอก ทุกอย่างรอบตัวมันดูมืดสนิท เหมือนเหลือแค่เราคนเดียวในโลก เราผิดสัญญากับแก คราวนี้เราล้ำเส้นนั้นอีกครั้งซ้ำเดิม 

 

           เรานึกอะไรไม่ออกจริงๆว่าคราวนี้จะทำให้แกกลับมาหาเราได้ยังไง...

 

           วันรุ่งขึ้นและวันต่อๆมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดๆว่าเกิดอะไรขึ้น เราสองคนไม่พูดกัน ไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน ไม่โทรหากันอีก เราไม่เคยถามถึงแก ถ้าเราจะรับรู้เรื่องใดมาบ้าง ก็เป็นเพราะเพื่อนคนอื่นบังเอิญพูดขึ้นมา เราพยายามไม่ไปเจอหน้าแก เพราะไม่อยากให้แกลำบากใจ แต่ด้วยความที่เราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน จึงมีความจำเป็นบางอย่างที่ฉุดดึงให้เราต้องโคจรมาใกล้กัน เราก็ลำบากใจเหมือนกันที่ทำให้แกรู้สึกแย่เช่นนั้น ขอโทษจริงๆ

 

            ข่าวคราวต่อมาที่ได้รับรู้เกี่ยวกับแกก็คือแกเป็นแฟนกับ ค. (ขอโทษที่ต้องเอ่ยชื่อนี้ให้แกระคายสายตา) และหลังจากสอบเสร็จ ค.กับพวกเราทั้งกลุ่มไปกินข้าวที่ฟูจิกัน เราไม่เสียใจหรอกที่แกมีแฟน เพราะแกมีความสุขเราก็ดีใจ แม้ว่าความสุขนั้นจะไม่มีเราอยู่ด้วยก็ตาม

 

            แต่เราเสียใจที่เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้...

 

            เพื่อนคนหนึ่งบอกเราว่า แกเองก็เป็นห่วงเราและรู้ว่าเราคงจะลำบากใจที่ต้องไปกินข้าวร่วมกับแกสองคน เราก็นึกแล้วเชียวว่าแกคงลำบากใจเรื่องนี้ แต่แกคงจำได้ว่าเราก็ยังคงพยายามทำหน้าที่ของเพื่อนต่อไป แกคงเห็นแล้วใช่ไหมว่า บนโต๊ะอาหารนั้น เราทำตัวร่าเริงแค่ไหน เราไม่ยอมให้ใครเห็นว่าเราเสียใจ และเราก็ไม่อยากให้ช่วงเวลาความสุขของแกมันกร่อยและเกร็งนักหรอก

 

           แม้ว่าจะต้องใช้ความอดทนอดกลั้นแค่ไหน ในการต้องนั่งตรงข้ามแกทั้งสองคนก็ตาม...

 

          เอาน่า เพื่อแก... เราทำได้ว่ะ

 

          เวลาไม่นาน แกก็เลิกกับ ค. โดยที่เรารู้เป็นคนสุดท้าย เรารู้ว่าแกเสียใจมาก ในฐานะเพื่อน เราควรจะมีคำพูดปลอบใจแก เหมือนอย่างที่แกเคยตบบ่าแล้วปลอบใจเราตอนที่เราเสียใจ แต่ที่ตรงที่เรายืนอยู่ตอนนั้น มันไม่อยู่ในฐานะที่จะพูดอะไรกับแกได้เลย แค่เข้าใกล้แกก็รู้ว่าแกลำบากใจแล้ว จะให้พูดกับแกยิ่งแล้วใหญ่เลย อีกอย่างตอนนั้นเราก็เห็นแก่ตัวมากพอที่จะปกป้องตัวเอง เรากลัวว่าถ้าเราปลอบแก แกจะเข้าใจผิดคิดว่าเราฉวยโอกาสกับแก

 

         เราเจ็บที่เห็นแกร้องไห้แบบนั้นแต่ทำได้แค่ยืนดูแกอยู่ห่างๆ... เจ็บที่ทำหน้าที่เพื่อนได้ไม่ดีพอ

 

         แกคงเข้าใจเรานะ...

 

 

 

ปี1 คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มธ. และคณะรัฐศาสตร์ มธ. – “นับจากวันนี้จะไปไกลๆไม่มาเจอ นี่คือสิ่งเดียว เป็นสิ่งที่หวังว่าเธอนั้นคงจะพอใจ...” 

          ในที่สุด เราสองคนก็ก้าวพ้นวัยมัธยม และย่างก้าวเข้ามาเป็นนักศึกษาในคณะของมหาวิทยาลัยที่เราสองคนใฝ่ฝัน ตอนปี1 เรายังต้องเรียนรวมกัน ด้วยความที่ตอนเข้าไปใหม่ๆ เรายังไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ทำให้เรากับแกและเพื่อนสาธิตเกษตรยังอยู่รวมกันเป็นกลุ่มเล็กๆ ไปเรียนด้วยกันอยู่ในระยะแรกๆ ดูเหมือนว่าความตึงเครียดของเราสองคนจะคลี่คลายลงไปบ้างแล้ว เราเองก็รักแกน้อยลงจนแทบไม่เหลือความรู้สึกอะไรแบบนั้นแล้ว เรากล้าเข้าไปคุยกับแก แกเองก็คุยกับเราบ้าง แต่...

 

          แกก็รู้ว่าธรรมศาสตร์ รังสิตน่ะมันกว้างแค่ไหน แดดก็ร้อน เดินทางก็ลำบาก เราก็เป็นห่วงเพื่อน ที่เราชวนแกนั่งรถไปกับเรา ก็ไม่มีเหตุผลอื่นแอบแฝงเลยนอกจากความหวังดี

 

         ที่โทรหาแกทั้งที่บ้านและในมือถือในวันที่แกแอบโดดเรียนไปดรีมเวิลด์โดยที่ไม่ได้บอกเรา ก็ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น ในเมื่อวันนั้นอาจารย์ก็เช็คชื่อ และจำเป็นต้องจับกลุ่มทำรายงาน เราก็ห่วงว่าแกจะไม่มีกลุ่มก็เท่านั้น...

 

          เราสังเกตเห็นความอึดอัดและความเฉยชาที่ทวีความเย็นชามากขึ้นกว่าเดิมจนน่ากลัวจากแกได้ แต่เราก็พยายามบอกตัวเองว่ามันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันมี...

 

          หญิงมาถามเราว่า เราทะเลาะอะไรกับแกรึเปล่า เราทำหน้างงว่าเราไปทำอะไรให้แกโกรธ หญิงจึงเล่าว่า เมื่อกี้โทรไปหาแกเพื่อจะเอาซีดีไปคืนแก แกก็ถามว่าเราจะมากับหญิงด้วยไหม หญิงก็บอกว่าไม่ พอหญิงเจอแก หญิงก็ถามว่ามีอะไรกัน แกก็ตอบว่า... ไม่อยากเจอเราแล้ว

 

           สิ่งที่รับรู้ต่อมาจากหญิงก็คือ แกเกลียดเรามาก...มากแค่ไหนเราไม่รู้ แต่การที่แกบอกว่าไม่อยากเจอเราแล้ว มันคงแปลว่าแกเกลียดเราจนไม่เหลือความเป็นเพื่อนให้กันแล้ว แกคงตีความหมายว่าเรายังชอบแกอยู่ ทั้งๆที่เราทำไปทั้งหมดนั้นก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับแก...เท่านั้นเองจริงๆ

 

           ดากานดา... มันไม่มีอะไรจะแย่กว่านี้ใช่ไหม การที่รักใครสักคนจนหมดใจ แต่ถูกเขาเกลียดจนเข้าไส้เช่นนี้

 

            เราตัดสินใจขับรถกลับบ้าน วันนั้นแม้ฝนไม่ตก แต่เราขับรถไปทั้งน้ำตาจนเข้าใจไปเองว่าฟ้ารั่ว เราจอดรถข้างทางแล้วร้องไห้ จนคนขับรถผ่านมาเข้ามาเคาะกระจกว่าเราเป็นอะไรรึเปล่า...

  

            จะให้เราทำอย่างไรดีล่ะ เรารักแก แกก็เกลียดเรา พอเราไม่รักแก แกก็เกลียดเรา

 

            วันนั้นเราคงแย่ ถ้าเราไม่มีแป๊ดมาให้สติ ตอนนั้นนึกถึงเพลง Die another day พอดี ก็เลยตั้งใจว่า ถ้าจะตายก็จะไม่ตายวันนี้ จะต้องตายวันอื่น!

 

             หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เจอกัน เราก็ไม่เคยพูดกันอีกเลย...

 

 

 

ปี 2  – “ผิดไปแล้ว แต่ก็ยังยืนยันว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

           ดูเหมือนเมฆหมอกที่เคยปกคลุมเราสองคนจะจางหายลงไปบ้าง 2 ปีผ่านมา ในที่สุดกลุ่มของเราก็มีนัดกินข้าวกัน แกโทรหาเราบอกว่าจะไปด้วย เราคุยกันด้วยดี ได้ยินแกหัวเราะแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ในตอนนั้นเราคิดว่าทุกอย่างมันคงจะไปได้สวยแล้วล่ะ ถ้าเรากับแกคุยกันให้รู้เรื่องซะก่อน...

 

             หลังจากเลิกเรียนตอนกลางวัน เรากลับมานอนที่บ้านอย่างมีความสุขที่จะได้เจอเพื่อนๆกันพร้อมหน้าอีกครั้ง และการที่แกคุยกับเราดีๆแบบนั้นแล้ว มันคงแปลว่าแกลืมเรื่องที่ผ่านมาหมดแล้ว เรารอว่าเมื่อไรแกจะโทรมาบอกให้เราไปรับ “ที่บ้านแก”

 

             แล้วแกก็โทรมาจริงๆ แต่แกอยู่ที่ “มหาวิทยาลัย” !! แกนั่งรอเราเลิกเรียนมา 5 ชั่วโมงแล้ว!!!

 

             พลาดจนได้ พอรู้อย่างนั้นเราบอกแกว่า เราจะรีบไปรับแกเดี๋ยวนี้ แกบอกว่า ขี้เกียจแล้ว กลับบ้านดีกว่า

 

             ที่ร้าน Reflection ทุกคนมากันพร้อมหน้า ขาดเพียงแกคนเดียว...

 

              ผิดอีกจนได้นะเรา...

 

              เรื่องที่เราไม่สบายใจนี้คงไปถึงหูแก แกส่ง sms มาหาเราว่า “เราไม่ได้โกรธแกเลยนะ ราตรีสวัสดิ์”

 

              เราเองก็หวังว่าคงจะไม่ทำพลาดอะไรขึ้นมาอีก

 

 

 

 

ปี 3  – “คืนกลับมาเจออยู่กับเธอตรงนี้ สานต่อภาพเธอขึ้นในใจ...” 

              แกอาจไม่รู้ว่า เราตื่นเต้นแค่ไหนที่ได้โทรหาแกอีกครั้งในรอบหลายปีมานี้ เรากำลังจะโทรหา “เพื่อนเก่า” ที่เคยสนิทกันมา แม้จะไม่ได้เจ็บปวดต่อกันแล้ว แต่เรากับแกก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกันเท่าไรนัก ในครั้งนี้ เราตั้งใจจะโทรไปหาแกเพื่อถามถึงเนื้อหาวิชาของคณะแกเผื่อว่าเราจะเอามาเป็นวิชาเลือก

 

              แกดูอารมณ์ดี แกบอกว่าแกกำลังเล่นเกมส์เซเลอร์มูน เราถามว่าแกเป็นตัวอะไร แกก็ตอบอย่างรวดเร็วมั่นใจว่า “อ๊ะ! แน่นอน เปรี้ยวๆ อย่างเราต้องเซเลอร์มาร์สสิจ๊ะ” เสียงของแกใหญ่ห้าวตัดกับหน้าหวานๆของแก ฟังแล้วขำดี โอ๊ะ! นั่นมันเสียงปกติของแกนี่นา

 

             7 นาทีนั้นนับเป็นการคุยที่ยาวนานที่สุดในรอบ 3 ปีตั้งแต่ ม .6 เลยก็ว่าได้ เรามีความสุขมากที่ได้คุยกับเพื่อนอย่างแกอีกครั้ง และลืมเรื่องราวร้ายๆที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเราสองคนจนหมดสิ้น

 

 

 

ปี 4   – “เหมือนว่าจะเลือนหาย คล้ายว่าจะเลือนลาง บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนไป...”

             ตลกดีเหมือนกัน ตอนพวกเราเด็กๆ แกผมสีแดง ส่วนเราผมสีดำ แต่ปัจจุบันแกย้อมผมสีดำแล้ว ส่วนเราย้อมผมสีแดงแทนแกไปแล้ว!

 

             เรากับแกลงวิชาเลือกเดียวกัน 1 วิชา เวลาเจอหน้ากัน เราก็จะชอบทำหน้ากวนตีนใส่กันอย่างสนุกสนาน เหมือนอย่างที่เคยเป็นเมื่อสมัยก่อน เรายังหาเล็กเชอร์ให้แกด้วยความเต็มใจอย่างเดิม แกเองก็ยังเป็นเพื่อนที่น่ารักและกวนตีน...ไม่มีเปลี่ยน

 

            เอาล่ะ ดากานดา เราเขียนมาเสียยืดยาวแล้ว ป่านนี้แกคงก่นด่าเราอยู่ในใจ แต่แกก็รู้นี่นาว่าคนอย่างเรามันชอบทำอะไรเลิศหรูอลังการดาวล้านดวงอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับแก มันมีเรื่องราวเยอะแยะที่น่าจดจำ จะไม่ให้พูดถึงเลยก็ยังไงอยู่         

          

            เราอยากบอกแกตรงนี้ ไม่ว่าแกจะได้รับรู้หรือไม่ก็ตาม (แกเปิดคอมเป็นยังวะ) ว่าเรายังรักแกอย่างเพื่อนเหมือนเดิม และไม่ว่าอะไรก็ไม่มีวันลบเลือนภาพแกจากใจเราได้ ที่ผ่านมา เราไม่โกรธแกเลยที่เคยบาดหมางกันเช่นนั้น เพราะที่สุดแล้วมันไม่มีความหมายเลย ถ้าเทียบกับรอยยิ้มของแกในวันนี้

 

           อ้อ! สำหรับเรา แกเป็นคนสุดท้ายในหลายๆเรื่องเลยนะเว้ย อย่างน้อยก็คงไม่รักเพื่อนคนไหนแบบนั้นอีกหรอกว่ะ ให้เป็นแกคนเดียวก็พอแล้ว

 

           “รักแกนะเว้ย...”

 

           ขำเหี้ยอะไรล่ะมึง!

 

จาก ท้อฟฟี่ ที่เคยชอบเรียกว่า “ท้อฟฟู่”

 

 

 

 

18 ตุลาคม 2548

 

ชื่อ MSN Display วันนี้ : ถ้าเราต่างไม่หันมามอง พลาดทุกอย่างเพียงเสี้ยวนาที ถ้าไม่ถูกขีดไว้ให้เป็นอย่างนี้ เราจะหันมาเจอะกันได้ไหม..

 

กว่าจะเจอ...ว่าเธอคือ "เงาที่หายไป"

(แต่เราก็หากันจนเจอ ตอนที่2)

 

 

 

          หรือ "เธอ" จะมาจริงๆนะ...

 

          ราวกับว่าทุกอย่างหยุดนิ่งชะงักงัน ทำให้ไม่รู้สึกถึงความเร็วของรถไฟฟ้าที่ทะยานไปข้างหน้า ไม่รู้สึกว่ามีผู้คนมากมายคับคั่งยืนเบียดเสียดกันอยู่ ไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากการออกกำลังกายเมื่อครู่ ไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของคนรอบกายไปชั่วขณะหนึ่ง...

 

          ท้อฟเอามือไปแตะหน้าอกเบาๆ ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้นะ

 

          เขาใส่เสื้อลายทางสีแดงกับกางเกงยีนส์ ยืนกอดอกพิงผนัง ที่สะดุดตาที่สุดก็คงเป็นดวงตาคู่โตที่น่ามองคู่นั้น เขามาคนเดียวเสียด้วย

         

          เคยได้ยินว่า คนที่ชอบกอดอกเป็นคนหวงแหนความเป็นส่วนตัว นั่นสินะ บางทีการถูกรายล้อมไปด้วยคนแปลกหน้าเช่นนี้ เขาก็คงรู้สึกเหมือนกันว่าพื้นที่ส่วนตัวของเขาถูกหดแคบลงไป บางทีเขาอาจจะรู้สึกไม่ปลอดภัยก็ได้มั้ง การยืนพิงหลังคงทำให้เขารู้สึกลึกๆว่ามีที่พึ่งเล็กๆบ้างแหล่ะ

 

          เรายืนห่างกันไม่กี่ช่วงตัว ไม่มีใครยืนบังสายตาไว้ด้วย และท้อฟเชื่อว่า ต่อให้มีใครมายืนกั้น แต่ก็คงไม่มีอะไรมาบดบังความน่ามองนั้นได้ 

         

          ในวาบนั้นเพียงแวบเดียว ท้อฟรู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูกจนต้องแอบขบริมฝีปากเบาๆ เพื่อเก็บอาการ มือที่จับราวนั้นก็บีบมันให้แรงขึ้นอีกนิด เผื่อจะทำให้ใจไม่เผลอไผลเคลิบเคลิ้มมากไปกว่านี้ คุณก็คงเคยเป็นแบบนี้ใช่ไหมครับ เวลาที่เจอใครที่น่ารักสักคนจนเขินไม่กล้ามองต่อ

 

“รู้สึกแปลก...ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ

รู้สึกแปลก...เธอคือคนแรกที่หวัง

ไม่รู้ว่าเธอนั้นคือใคร

อยากถามว่าเธอนั้นเป็นใคร

ไม่เคยมีใครทำให้ฉันหลงใหลมาก่อน

คราวนี้ฉันอยากจะขอวอน

ตัวฉันมีใจที่แน่นอน

อยากขอให้เธอนั้นเปิดใจให้รู้

เธอ...คนนี้ที่ทำฉันหลงใหล

ไม่เคยมีใครทำให้ฉันได้คลั่งไคล้ได้มากเท่านี้...”

รู้สึกแปลก – นภ พรชำนิ

คำร้อง - บอยโกสิยพงษ์

 

          ท้อฟอาจเคยเจอคนที่น่ารักมาก็มาก อาจจะมากกว่าคนตรงหน้านี้ด้วยซ้ำ แต่ไม่เคยมีใครทำให้รู้สึกหวั่นไหวได้รุนแรงเท่านี้มาก่อน

 

          อย่างที่บอก เวลามีคนแปลกหน้าอยู่รอบกายแบบนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปวางสายตาไว้ตรงไหนดี แต่ดูเหมือนว่า การกลับบ้านครั้งนี้ ท้อฟจะมี “ที่พักสายตา” แล้วล่ะมั้ง

 

          ไม่เอาน่า มันไม่ดีหรอกนะที่ท้อฟจะไปมองเขานานๆแบบนั้น อาจจะทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมาก็ได้ ท้อฟเขกหัวตัวเองเบาๆ ในความเกเรของตัวเอง

 

          แต่...ก็ขอแอบมองหน่อยละกันนะ นะ นะ นะ นะ...

 

          “อย่างน้อย วันนี้ก็มีอะไรให้ชื่นใจบ้างล่ะน่า” ท้อฟคิดแบบนั้น

 

          งั้นขอมองอีกทีละกัน...

 

          อีกทีนะ...

 

          อีกทีเดียวพอแล้ว...

 

          แถมท้ายอีกทีละกัน...

 

          ขออีกทีน่า...นะ

 

          หลังจากเล่นซ่อนแอบมาได้พักหนึ่ง สายตาของเราสองคนก็มาจ๊ะเอ๋กันจนได้!

 

          และมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่สายตาสองคู่มาปะทะกันพอดี และบางครั้งมันก็นานพอที่ทำให้ท้อฟอายจนต้องหลบสายตานั้นก่อนที่จะละลายไปเสียก่อน ท้อฟเผลอยิ้มให้เขาอย่างไม่รู้ตัว เช่นเดียวกับที่ท้อฟได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆจากใบหน้านั้น

 

          โอ้ย! โลกมันหมุนติ้วไปหมดเลยครับ! คุณทำเอาท้อฟจะแย่อยู่แล้วนะ!

 

“You’ve already won me over in spite of me.

Don’t be alarmed if I fall head over feet.

Don’t be surprised if I love you for all that you are.

I couldn’t help it.

It’s all your fault.”

Head over feet – Alanis Morissette         

 

          แค่คุณยืนเฉยๆ ก็ทำเอาท้อฟแทบลงไปกองนอนพับแล้ว นี่คุณเล่นมองมาที่ท้อฟเหมือนกันแบบนี้ ใจร้ายจัง คุณจะฆ่าท้อฟกลางรถไฟฟ้าเลยเหรอครับ!

 

          ท้อฟพยายามบอกตัวเองว่า ไม่มีอะไรหรอกน่า เขาเองก็คงไม่อยากเสียมารยาท มันคงไม่ดีนักหรอกถ้าจะทำหน้าบึ้งตึงใส่คนแปลกหน้า เขาก็คงยิ้มแก้เก้อไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดอะไร เราเองก็ไม่ได้น่ารักขนาดที่ใครจะอยากมามองนี่นา...

 

          ที่จริงจุดหมายปลายทางของท้อฟคือสถานีหมอชิต แต่พอมาถึงสถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ก็ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะต้องลงที่สถานีนี้เสียแล้ว เขามองมาที่ท้อฟอีกครั้งคล้ายจะบอกอะไรสักอย่าง...

 

          คุณคิดว่าท้อฟจะลงที่สถานีดีนี้ไหมครับ หรือควรจะกลับบ้านกลับช่องไป...

 

          นานแล้วครับที่ท้อฟไม่ได้แวะมาที่สถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ สมัยก่อนท้อฟจะมาลงที่นี่บ่อย เพียงแค่อยากจะมาดูร้านไอศกรีมของคนที่ท้อฟเคยรัก เผื่อเขาจะแวะมาบ้าง บางทีก็แอบมาแวะกินไอศกรีมที่นี่ช่วยอุดหนุนเขาบ้าง บางทีก็มายืนเกาะราวสะพานแล้วแอบมองลงไปที่ร้านนั้น เหมือนว่ามีเขากับท้อฟอยู่ด้วยกันอย่างเคย... แต่ตั้งแต่เขาย้ายร้านออกไปจากที่นี่ ประกอบกับไม่ได้รู้สึกอาลัยกับเขาขนาดนั้นแล้ว ท้อฟก็ไม่มีความจำเป็นต้องมาเยือนที่นี่อีก

 

          แต่ดูเหมือนว่า...จากนี้ ที่นี่จะมีความหมายเปลี่ยนไปเพราะ “เขา”...

 

          (ติดตามตอนต่อไปนะครับ)

 

          ปล.1 ขอขอบพระคุณงามๆกับทุกคอมเมนต์ครับ ขอฝากสเปซนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ

 

          ปล.2 คิดถึงเพื่อนๆเอกสิ่งพิมพ์จังเลย เทอมหน้าฝึกงานคงไม่ค่อยได้เจอกันแล้วสินะ

 

          ปล.3 เพื่อนๆกลุ่มสาธิตเกษตรครับ เรานัดกินข้าวกันดีไหม คิดถึงทุกคนมากๆเลย วันก่อนเอารูปเก่าๆมาดูแล้วขำก๊าก ทำไมเอ๋อได้ขนาดนี้นะเรา เวลาผ่านไปเร็วจังเลยนะ เรายังรักทุกคนเหมือนเดิม ไม่ว่าพวกแกจะได้อ่านข้อความนี้หรือไม่ก็ตาม (พวกแกเปิดคอมเป็นแล้วใช่ไหม)

 

          ปล.4 แด่แป๊ดเพื่อนรักที่สุด เราได้อ่านข้อความของแกแล้ว น้ำตาไหลเลย ไม่คิดว่านังหอยเพื่อนรักจะพูดอะไรซึ้งๆกับเรา ฮ่าๆ... เราไปตอบแกแล้วนะ อ้อ! ใครอยากรู้ว่า เพื่อนเผาท้อฟไปยังไงบ้าง ไปตามอ่านได้ที่ (http://spaces.msn.com/members/ploiploi/) นะครับ

 

          ปล.5 วันก่อนไปดูเรื่อง “เพื่อนสนิท” กับ “เพื่อนสนิทคนใหม่” มาครับ ไปดูกันเยอะๆนะครับ หนังเรื่องนี้เข้ามานั่งในใจท้อฟเรียบร้อยแล้ว สนุกมาก และก็ซึ้งมาก น้ำตาไหลเลย พอดีมีประสบการณ์ตรงสมัยมัธยมน่ะครับ แล้วจะมาเล่าให้ฟังวันหลัง แต่อยากจะบอกถึงเพื่อนคนนั้นว่า...เรารักแกนะเว้ย และเราดีใจมากที่มีแกเป็นเพื่อน คิดถึงแกมากนะ และก็ขอโทษที่ตอนนั้นออกจะกวนใจแกสักหน่อย เราดีใจที่ทุกวันนี้เวลาเราคุยกัน เรายังหัวเราะกันได้

 

          ปล.6 แด่ “เพื่อนสนิทคนใหม่” เรื่องนี้ท้อฟเขียนให้คุณนะครับ ท้อฟมีความสุขมากตั้งแต่ได้พบกับคุณในวันนั้น ทุกวันนี้ก็ยังไม่หายเขินเลย อย่างแกล้งท้อฟสิครับ ไม่ดีใจเหรอครับที่มีแฟนเป็นนักร้อง (น้องพลับ กับ พดด้วง) และก็เป็นดีเจอีก (ดีเจเป้ วิศวะ) เลิกทำตาโตใส่ท้อฟซะทีสิครับ เขินนะเฟ้ย! แล้วเราไปดูคอนเสิร์ตนภด้วยกันนะครับ เย้ๆ คิดถึงนะครับ   

 

         ปล.7 อดใจรอเรื่องทริปลาวแป๊บหนึ่งนะครับ ช่วงนี้ท้อฟกำลังเคลิ้มๆ ถ้าจะโทษก็ไปโทษ “คนนั้น” นะครับที่มาตัดหน้าไปเสียก่อน

 

ท้อฟฟี่

‘Dangerous Tata’

อันตราย หรือ อันตรธาน

 

วงการดนตรีบ้านเราต้องจารึกชื่อ ‘ทาทา ยัง’ ในฐานะผู้มีบทบาทสำคัญในการพลิกประวัติศาสตร์วงการบันเทิง เฉกเช่นเดียวกับ ดิ อิมพอสสิเบิ้ล , เรวัติ พุทธินันทน์ , เบิร์ด ธงไชย , อัสนี วสันต์ , เฉลียง , บัตเตอร์ฟลาย , คาราบาว , ไมโคร , บอย โกสิยพงษ์ , โมเดิร์นด็อก และวิทยุไนท์สปอต ได้รับการยกย่อง

 

ด้วยวัยเพียง 14 ปี เธอกลายเป็น ‘สาวน้อยมหัศจรรย์’ ด้วยการทำยอดขายอัลบั้มแรกทะยานแตะระดับหนึ่งล้านตลับภายในเวลารวดเร็ว อัลบั้ม ‘อมิตา ทาทา ยัง’ ได้รับการกล่าวขวัญจนถึงปัจจุบันในฐานะที่เพียบพร้อมด้วยความไพเราะของบทเพลงและความลงตัวอย่างที่อัลบั้มเพลงป๊อบที่สมบูรณ์แบบพึงมี เธอเป็นผู้จุดชนวน ‘ทาทาฟีเวอร์’ ในหมู่วัยรุ่น และเป็นผู้ลดเพดานอายุของนักร้องให้เด็กลงๆ นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอมีอัลบั้มที่มียอดขายสูงในระดับที่น่าพอใจมาโดยตลอด ทุกย่างก้าวบนเส้นทางดนตรีของเธอเต็มไปด้วยเสียงชื่นชมเกรียวกราว พอๆ กับเสียงก่นด่าหมั่นไส้ที่อื้ออึง แต่นั่นก็ทำให้ชื่อ ‘ทาทา ยัง’ ยังอยู่ยงคงกระพันสร้างความมหัศจรรย์ให้กับแฟนเพลงอยู่จนถึงทุกวันนี้ โดยเฉพาะอัลบั้มภาษาอังกฤษ ‘I believe’ ของเธอที่ส่งให้เธอโด่งดังพอตัวในระดับเอเชีย อัลบั้มดังกล่าวทำให้เธอเป็นนักร้องไทยคนแรกที่พูดได้เต็มปากเต็มคำว่าโกอินเตอร์จริงๆ พร้อมกับปิดปากหมู่นกกาที่คอยจิกกัดครหาเธอได้สนิท

 

‘Dangerous Tata’ เป็นอัลบั้มล่าสุดหลังจากความสำเร็จในการ ‘ปฏิบัติการล่าฝันโกอินเตอร์’ ของเธอ แน่นอนว่าอัลบั้มนี้ย่อมเป็นที่จับตามองและได้รับการคาดหวังอย่างสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่ออัลบั้มล่าสุดของนักร้องระดับทาทา ยัง เพียบพร้อมด้วยรายชื่อนักร้อง นักดนตรี และทีมงานฝีมือเยี่ยมยุทธ์ เช่น ไทเทเนียม นภ พรชำนิ A Jay B5 ทำให้หลายคนอยากจะรู้เหมือนกันว่า ทาทา ยังจะ ‘อันตราย’ สมชื่ออัลบั้มหรือไม่

 

ทาทาเปิดประเดิมท้าทายความอันตรายด้วย ‘Dangerous’ ฮิพฮอพเข้มข้นที่มากด้วยรายละเอียดซึ่งร่วมร้องกับวงไทเทเนียม แทนที่ทาทาซึ่งเป็นเจ้าของอัลบั้มจะเป็น ‘นางเอก’ ของเพลงนี้ แต่กลับถูกแขกรับเชิญทั้ง ‘ข่ม’ ทั้ง ‘ขโมยซีน’ จนเธอกลายเป็น ‘ตัวประกอบ’ ไปเสียฉิบ เพราะถูกอิทธิพลของสำเนียงเพลงฮิพฮอพแบบไทเทเนียมแผ่ซ่านปกคลุมอย่างโดดเด่นออกนอกหน้า จนสมควรจะเปลี่ยนเป็น Thaitanium Feat. Tata Young มากกว่า ไม่ปฏิเสธว่านี่เป็นเพลงที่ดีและฟังสนุกทะลุทะลวงโสตประสาท แต่มันไม่ควรได้รับการเรียกขานอย่างเต็มภูมิว่าเป็นเพลงของทาทา

 

ตามมาด้วย ‘เธอคือ...’ เพลงช้าที่เกิดจากส่วนผสมอันประหลาดลักลั่นไปด้วยกันไม่ได้ ระหว่างเสียงเรียบนุ่มของนภ พรชำนิ และเสียงแหลมแปร๋แปร๋นของทาทา ประกอบกับเนื้อเพลงที่ซ้ำซากวกวนจนน่าเบื่อ เพลงที่ตั้งใจจะ ‘หวาน’ ในตอนแรกจึง ‘ชืด’ ฝืดหูอย่างน่าเสียดาย ทั้งคู่เป็นนักร้องที่มีเสียงดีเยี่ยม แต่เมื่อโคจรมาร้องคู่กันกลับหาความลงตัวไม่เจอจนลงเอยเลยเถิดเป็น ‘คู่อันตราย’ ไป เป็นบทพิสูจน์ว่า ไม่ใช่ทุกคนที่เสียงดีแล้วจะร้องเพลงคู่กันออกมาดีเสมอไป

 

ไหนๆ ก็ได้นภ พรชำนิมาร้องเพลงคู่กันแล้ว ทาทาก็ขอยืมเพลง ‘ยอม’ ของวง P.O.P (วงที่พี่นภเคยอยู่) มาปัดฝุ่นใหม่เสียเลย นอกจากพี่นภมาแอบร้องคอรัสแล้ว ยังมีทีม Dobe Music ของพี่นภมาเรียบเรียงเพลงให้ด้วย (ใช้พี่นภซะคุ้มเลยนะเธอ...เอาเพลงเขามาแล้วยังให้เขาทำเพลงให้อีก) ทาทาเองก็ร้องเพลงนี้ด้วยเนื้อเสียงที่นุ่มนวลชวนฝันโดยไม่ฉีกไปจากต้นฉบับเท่าไร (ก่อนจะมาฝันกระเจิงในมิวสิควิดีโอ) จนพาลนึกขึ้นมาว่า ถ้าเธอใช้เสียงแบบนี้กับเพลงที่แล้วตั้งแต่แรก ก็คงไม่ทำให้ความน่าฟังของเพลงกระเจิดกระเจิงไปพร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของเธอ

 

 

ทาทายังคงพาเราไปสู่เพลงช้าเพลงที่สามของอัลบั้มโดยไม่คั่นด้วยเพลงเร็ว ‘เหตุผลไม่ต้องมี’ ต้อนรับเราด้วยสำเนียงเพลงแบบจีนที่ฟังดูแล้วไม่แตกต่างจากเพลงเก่าๆ ในอัลบั้มก่อนๆ ที่เธอทำกับ Sony สักเท่าไร เนื้อเพลงก็ว่ายังคงวนเวียนในเรื่องทำนองว่า ‘แค่เธอรักในสิ่งที่ฉันเป็นก็พอ ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลหรอก’ ซึ่งออกจะ ‘อันตราย’ สักหน่อยที่ขัดกับวุฒิภาวะของเธอจนทำให้ดูเหมือนว่า เธอกลายเป็นคนไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไรนัก อีกทั้งภาษาเพลงก็ยังซ้ำซากน่าเบื่อ หาได้มีความเก๋ไก๋สมกับสาวมั่นทันสมัยอย่างเธอไม่ จึงกลายเป็นเพลงที่ควรกดข้ามไปอย่างไม่ใยดี

 

เหมือนจะกลัวว่าคนฟังจะหลับคาซีดี ทาทาจึงชวนคนฟังมาโยกเบาๆ ในเพลง ‘จะเป็นของเธอ’ เพลงน่ารักกรุ๋งกริ๋งที่สุดในอัลบั้ม ยิ่งท่อน ‘ลาลาลาลาลา...’ นั้นมันยิ่งทำให้เธอดูน่ารักน่าตีจะตาย จนต้องเกาหัวแกรกๆ สงสัยว่า อย่างเธอนี่มันอันตรายตรงไหน มาถึงบางอ้อตอนท่อนร้องฮิพฮอพของเธอนี่แหล่ะที่เธอร้องแค่เบาๆ แต่กลับเพิ่มอุณหภูมิความร้อนให้กับเพลงจนร้อนได้ที่พอดิบพอดี ไม่มากเกินหรือน้อยไป เธอเหมาะกับเพลงฮิพฮอพน่ารักแต่แอบเซ็กซี่เล็กๆ แบบนี้มากกว่าฮิพฮอพดุดันแบบเพลง Dangerous เสียอีก ติดก็ตรงเนื้อร้องนี่แหล่ะ ที่สาวมั่นอันตรายอย่างเธอดันประกาศว่า ‘น้องสาวที่ตามเธอ จะคนที่รักเสมอ ยอมเป็นให้เธอถ้าเธอต้องการ’ และ ‘แค่เธอเป็น My baby ทำอย่างไหนก็ยินดี ทำให้เธอ My baby’ อ้าว! ไหนว่าไม่ ‘ยอม’ ใครง่ายๆ ไงล่ะ ไหงมาเดินตามผู้ชายต้อยๆ อ้อนผู้ชายเอาดื้อๆ แบบนี้ล่ะเธอ! เสียเชิงหมด!

               

         และแล้วก็มาถึงเพลงที่ ‘อันตราย’ ที่สุดของอัลบั้มคือ ‘ไม่มีทาง’ เพราะดันไปคล้ายเพลง Survivor ของ Destiny’s child อย่างน่าประณาม จนเสียดายที่สู้อุตส่าห์หอบหิ้วความสามารถไปสร้างชื่อเสียงระดับอินเตอร์  ความดีงามอย่างเดียวในเพลงนี้ก็คือ ตอกย้ำภาพความเป็นหญิงเปรี้ยวมั่นก๋ากั๋นอันตรายได้ดีที่สุดสมกับชื่ออัลบั้ม มีหรือผู้หญิงยุคใหม่อย่างเธอจะยอมแพ้ศิโรราบให้ผู้ชายที่มารังแก ของแบบนี้มันต้องสั่งสอนกันหน่อย! “So get a life! Leave me alone! Now I can make it on my own! และไม่ต้องมาทำให้ฉันสงสาร หลบไปซะ! เธอทำตัวน่ารำคาญ” ฟังแล้วคุณป้าระเบียบรัตน์อาจถึงกับเผลอตบเข่าฉาด แล้วสดุดีให้กับความมั่นของเธอ ต้องอย่างนี้สิ! ศักดิ์ศรีสตรีไทย

 

                หลังจากกระหน่ำความมั่นและความมันส์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอก็กระชากอารมณ์หลบมาทำซึ้งในเพลง ‘บทเพลงในสายลม’ ที่ไพเราะงดงามด้วยเสียงเปียโนจากปลายนิ้ว โต๋ ศักคิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร (ซึ่งแต่งทำนองและเรียบเรียงเพลงนี้ด้วย) และจากปลายปากกาของตรัย ภูมิรัตน และที่สำคัญ น้ำเสียงอันเปี่ยมด้วยอารมณ์ของทาทานั่นเอง เธอใช้เสียงร้องของเธออย่างคุ้มค่าทุกอณูของเส้นเสียงและกลั่นกรองออกจากใจมาอย่างมีพลัง เสียงเธอไปกันด้วยดีกับเสียงเปียโน นี่เป็นเพลงช้าที่ดีที่สุดในอัลบั้มเลยก็ว่าได้ เพลงนี้เกือบจะเป็นเพลงที่สมบูรณ์แบบถ้าเราไม่เกิดสงสัยขึ้นมาตะหงิดๆ ก่อนว่า สาวมั่นสุดฤทธิ์อย่างทาทาเนี่ยนะจะแอบรักใครข้างเดียวจนไม่กล้าบอกใคร!

 

                และแล้วก็มาถึงเพลงที่ชวนให้ใครๆ อิจฉามากที่สุด นั่นคือ ‘In the mood’ ที่เธอควงคู่มากับ ‘เพื่อนสนิท’ เจ้าของแผงอกปริศนาที่เธอซบไซ้ไล้ลูบในมิวสิควิดีโอเพลง ‘ยอม’ นั่นเอง ว่ากันด้วยเนื้อเพลงแล้วมันก็ชวนสยิวอยู่หรอก แต่เสียงร้องของแม่เจ้าประคุณทูนหัวนี่แหล่ะที่ชวนสยอง ทำให้บรรยากาศความเย้ายวนที่ควรมีในเพลงมันมลายวาดวอดไปหมด เสียงของเธอในเพลงนี้มันช่างไม่มีเสน่ห์เย้ายวนเอาเสียเลย นี่ถ้าเกจินู้ด นิวัติ กองเพียร มาเขียนวิจารณ์เพลงนี้ของเธอคงต้องบอกว่า “เสียงร้องของทาทาไม่นวลเนียนอวบอัดเต่งตั่งเต็มตึง ไร้ไฟรักอันรุ่มร้อนและแรงสิเน่หาเย้ายวนชวนให้จินตนาการ...” อาจเป็นเพราะว่าเธอตั้งใจให้เพลงนี้ออกมาเซ็กซี่ แต่ความตั้งใจของเธอดันมากไปก็ได้ มันเลยเป็นความเซ็กซี่ที่ถูกประดิษฐ์จนไม่เป็นธรรมชาติสักเท่าไร... ก็เหมือนภาพถ่ายและมิวสิควิดีโอของเธอนั่นแหล่ะ 

 

                เพลงชื่อประหลาดๆ เป็นอีกหนึ่งเครื่องหมายการค้าที่เธอเคยไม่ลืมในทุกอัลบั้ม เช่น โอ๊ะ โอ๊ย , ใจ๋ (ใจอยู่ไหน) , ดา ดี ดา (สัญญาณใจ) , อาโบดาเบ , ซูเปอร์แฟน มาถึงอัลบั้ม ‘อันตราย’ ที่ว่านี้ เธอก็ภูมิใจนำเสนอ ‘Hey มา มา เซ่’ (ซึ่งมีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า ‘Hey Ma Ma Say’ ที่ชวนให้นึกตลกว่า เพลงอะไรหว่าชื่อ ‘เฮ้! แม่บอกว่า’) เพลงเร็วชื่อตลกที่มีกลิ่นอายผสมระหว่างละตินกับโรตีอย่างประหลาดพิลึก เพราะขึ้นต้นเพลงมาก็คล้ายจะมาแนวละติน แต่ไปๆ มาๆ กลับฟุ้งไปด้วยดนตรีภารตะ แล้วอัดด้วยท่อนแร็พแบบอเมริกัน ไหนจะร้องเดี๋ยวเป็นภาษาไทย เดี๋ยวก็เป็นภาษาอังกฤษมั่วกันไปหมด ก็เข้าใจนะว่าเธอน่ะโกอินเตอร์แล้ว แต่นี่เธอจะยัดมันทุกทวีปลงในเพลงเดียวเลยหรือไง! ไม่เพียงเท่านั้นเนื้อร้องก็ยังอ่อนปวกเปียก ไหนจะเสียงคอรัสที่ร้อง “เฮ้ โอ เฮ้ โอ” ที่ฟังทีไรก็ขำก๊ากทุกที เมื่อไม่กี่เพลงที่แล้วเราเพิ่งจะได้ฟังเพลงที่ดีที่สุดของอัลบั้ม ไม่ทันไรเธอก็ปล่อยให้เราฟังเพลงที่ตลกที่สุดในอัลบั้มแล้วเหรอ!

 

                หลังจากขำก๊ากมาพอแล้ว ก็ถึงเวลาที่เราจะมาสงบสติอารมณ์และสำรวมกิริยา เพราะเธอกำลังจะขับกล่อมเราด้วยเพลงช้าปิดท้ายอัลบั้มที่ชื่อ ‘เสียงในใจ’ ซึ่งได้วง B5 มาผนึกกำลังลมปราณปอดมหาพลัง มีตรัย ภูมิรัตนแต่งเนื้อร้อง ดูจากรายนามผู้ร่วมงานก็เอกอุในยุทธจักรวงการดนตรีทั้งนั้น แต่กลายเป็นว่าทุกคนกลับเปล่งศักยภาพได้อย่างกระหมิดกระเหม่ ตรัยนั้นถนัดแต่งเพลงรัก พอต้องมาแต่งเพลงที่ให้กำลังใจในการสู้ชีวิตดูบ้างจึงขาดมุมมองใหม่และขาดความคมคาย ส่วน B5 ที่เคยทำให้ใครต่อใครขนลุกเกรียวกับเพลง ‘บางสิ่ง’ มาแล้ว ก็หาได้แสดงความน่าทึ่งอย่างเคย ไม่มีการประสานเสียงเรียงร้อยเพลงอย่างแต่ก่อน จนเรียกว่าหากไม่มี B5 ในเพลงนี้ก็ไม่เสียหายอะไรเลย เพราะลำพังทาทาคนเดียวก็ประคองเพลงนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งอยู่แล้วโดยไม่จำเป็นต้องพึ่ง B5 เลย ในส่วนของทาทาก็ทำได้ดีทีเดียว เพลงนี้เป็นเพลงที่เพราะ แต่ไม่น่าประทับใจเท่าที่ควร เพราะน่าเสียดายอย่างยิ่งที่มันสามารถดีกว่านี้ได้...อีกมาก

 

                เช่นเดียวกัน ‘Dangerous Tata’ ก็ไม่ได้เป็น ‘อันตราย’ ให้คู่แข่งของเธอต้องหนักใจเลย แม้ว่านี่จะไม่ใช่อัลบั้มที่เลวร้ายแต่ก็ไม่ได้โดดเด่นในพัฒนาการของคนที่ได้รับการยกย่องว่าโกอินเตอร์มาแล้ว ตรงกันข้ามกลับเป็น ‘อันตราย’ ต่อเธอมากกว่า ทั้งที่ระดมขุนพลคนเก่งในวงการดนตรีมาอย่างเต็มอัตราศึกขนาดนี้ แต่กลับกลายเป็นส่วนผสมที่ขัดแย้งจนขาดความกลมกล่อม หนำซ้ำ มันยังแสดงว่าเธอยังต้องพึ่งพาคนอื่น หากบังเอิญว่าอัลบั้มนี้จะได้รับคำชมเชยอยู่บ้าง ก็อาจจะถูกมองว่าเป็นเพราะบรรดาแขกรับเชิญต่างหาก ไม่ใช่เพราะเธอเอง จนกลายเป็นส่วนที่ ‘อันตราย’ ของเธอนี้ไป ไม่มีส่วนใดเลยในอัลบั้มที่แสดงถึงการเติบโตอย่างชัดเจนจนน่าจับตามองหลังจากสยายปีกโบยบินไปทั่วฟากฟ้าเอเชียมาแล้ว เพราะมันไม่ค่อยมีความแตกต่างจากอัลบั้มภาษาไทยก่อนๆ ของเธอเท่าใดนัก ไม่จำเป็นต้องโกอินเตอร์ เธอก็ทำอัลบั้มแบบนี้ได้อยู่แล้ว

 

ทาทามีเสียงร้องที่ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพียงแต่เธอต้องการเพลงที่ดีมาขับเน้นให้ ‘ประกาย’ ของเธอเจิดจรัสมากกว่านี้

 

        ถ้าฟังแค่อัลบั้มนี้ ใครบอกว่า ทาทา ‘อันตราย’ อาจต้องคิดใหม่ แต่เชื่อสิ ในภายภาคหน้าคุณจะได้เห็น ‘พิษสง’ ของเธออีกเยอะ เพราะคนอย่างเธอยังไม่ ‘สิ้นฤทธิ์’ ง่ายๆ หรอก

 

       ถึงตอนนั้นเราคงได้รู้กันเองว่าเธอจะ ‘อันตราย’ หรือจะ ‘อันตรธาน’ ...  

 

ชญาน์ทัต วงศ์มณี

 

(นี่เป็นบทความที่ลงตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์มหาวิทยาลัย มธ. ฉบับล่าสุดนะครับ เดี๋ยวจะไปเที่ยวประเทศลาวกับเพื่อนคงไม่ได้มาเขียนอีกหลายวัน ก็เลยเอามาให้อ่านไปพลางๆก่อน)