| SleeplessToffy's profile(*$*@ToFFy ร้อนแรงทุกสัม...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
01 January Especially for you...ปีที่ผ่านมาคงจะเป็นปีที่ไม่มีความหมายและคุณค่า หากปราศจากบุคคลอันเป็นที่รักเหล่านี้ที่ร่วมกันเติมแต่งสีสัน และสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ท้อฟ วันนี้ท้อฟขอรำลึกถึงทุกคนด้วยความรัก และขอสดุดีให้กับหัวใจอันยิ่งใหญ่ของทุกคน…
ขอบคุณครอบครัว... ระยะทางไม่เคยเป็นอุปสรรคของความคิดถึง แม้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้า แต่เราก็ยังคอยดูแลความรู้สึกของกันและกันอยู่ห่างๆ ขอบคุณพี่โอ๋... พี่ที่แสนดี นับจากวันแรกที่เราพบกันกันโดยบังเอิญ จวบจนทุกวันนี้ พี่โอ๋ยังคงเป็นกำลังใจที่สำคัญของ “ฟี่” เสมอมา ขอบคุณที่ทำให้ฟี่เรียนรู้ที่จะเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ขอบคุณทุกสิ่งดีๆที่มอบให้กัน ทุกคำที่พี่โอ๋เคยให้เป็นกำลังใจ ฟี่จำได้ขึ้นใจเสมอ แม้เราจะไม่ค่อยได้พบกัน แต่ฟี่ก็ยังคงอธิษฐานให้พี่โอ๋มีความสุขอยู่เสมอ ถ้อยคำใดๆคงไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่มีได้ทั้งหมด เพียงแค่อยากบอกว่า น้องคนนี้รักและเป็นห่วงพี่นะครับ พี่โอ๋เป็นคนเดียวจริงๆ และจะเป็นคนเดียวตลอดไปที่เรียกท้อฟฟี่ว่า “ฟี่”... ขอบคุณเข็ม... “ดูโอโง่คู่” ของเรา เข็มเป็นเพื่อนที่เรารักมากถึงมากที่สุด การทำงานร่วมกันทุกครั้งคือความตื่นเต้นท้าทายเสมอ เราเป็นคู่หูที่เติมเต็มในกันและกันได้ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ วันไหนที่ไม่มีคุณ เราจะรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก และวันไหนที่มีคุณอยู่ จะเป็นวันที่เรามีความสุขมาก ขอบคุณสำหรับความเข้าใจที่มีให้กันเสมอมา บางทีเราอาจจะเกิดมาเพื่อกันและกันก็ได้ ขอบคุณอ.รุจน์... อาจารย์ได้มอบ “ชีวิตใหม่” ให้กับผม วันหนึ่งผมจะเป็นอาจารย์ที่ดีแบบอาจารย์ให้ได้ครับ ขอบคุณน้องๆปีสาม เอกสิ่งพิมพ์... น้องๆทุกคนเป็นน้องที่น่ารักมาก (แม้บางคนจะแก่กว่าเราก็เถอะ) พี่มีความสุขทุกครั้งที่ไปห้องไทยรัฐ ขอบคุณที่รักในความ “ซีบร้า” ของพี่ ขอบคุณเพื่อนๆ เอกสิ่งพิมพ์... เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ร่วมทำงานกับพวกคุณ สำหรับเราแล้ว ทุกคนคือ “ครอบครัว” ของเรา ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่มีให้กันเสมอมา เฟื่อง...เฟื่องเป็นผู้หญิงที่เท่ที่สุดที่เราเคยพบ เก๋...ขอบคุณสำหรับ “ความเป็นแม่” ที่มีให้เพื่อนดื้อๆคนนี้ ผึ้ง...”แล้วเรื่องอะไรล่ะที่เราจะไม่รักแกอย่างที่แกเป็น” คำพูดของแกคำนี้ทำให้เรารักแก แป๊ก...ขอบคุณที่คอยดูดวงให้เรา และคอยสอนสั่งทางอ้อมผ่านการดูลายมือ พัด…พัดเป็นผู้หญิงที่น่ารักแก่นแก้ว ขอบคุณที่อดทนต่อการไม่ตรงต่อเวลาของเรา ออม...ขอบคุณต่อความอดทนในการทำงานยามวิกาล และความซีบร้าของเรา อิอิ วา...ความเจ้าระเบียบของแกทำให้เราตื่นตัวตลอดเวลาในการทำงาน (เพราะกลัวแกด่า) จ๊อบ...ขอบคุณที่เป็นหนึ่งในบรรดาเพื่อนชายจำนวนน้อยนิดที่น่ารักของเรา ฯลฯ ถึงแม้ไม่ได้กล่าวถึง แต่ก็ยังรักทุกคนนะครับ ขอบคุณแป๊ด... วันเวลาไม่เคยลบเลือนมิตรภาพของเราได้เลย แกยังคงเป็นเพื่อนที่เรารัก และรอคอยจะได้เป็นเพื่อนเจ้าสาวอย่างที่แกเคยขอไว้ (แค่กลัวว่าคนอื่นจะคิดว่าแกมีผัวสองคนก็เท่านั้น) หากขาดกำลังใจจากแกไป เราก็คงแย่ เราจะคอยดูแลกันและกันแบบนี้ตลอดไป ขอบคุณแมม... เกือบ 10 ปีแล้วที่ได้รู้จักแมม แมมคือส่วนหนึ่งของความทรงจำตั้งแต่วัยเยาว์จนถึงวัยยาน หลังจากผ่านพ้นความบาดหมาง เราดีใจที่สุดท้ายความขัดแย้งนั้นไม่อาจทำลายเยื่อใยของมิตรภาพระหว่างเราได้ ทุกวันนี้เรารักแมมมากกว่าเดิม ขอบคุณที่แมมรักเราอย่างที่เราเป็น ขอบคุณวิมลิน... ตอนที่เราชอบวิ เราไม่เคยบอกรักวิแม้แต่ครั้งเดียว นั่นเป็นเพราะอายและกระดากในความอ่อนโยนอันเกินกว่าเพื่อนจะให้กัน เมื่อเวลาผ่านไป เราเองก็มีเรื่องบางอย่างที่อยากจะบอกกับวิ วันนี้เราได้บอกวิแล้วทางโทรศัพท์ เราดีใจที่วิเข้าใจและยอมรับเรา วิยังคงเป็นเพื่อนที่น่ารักอย่างเก่า สำหรับเราแล้ว วิเป็นผู้หญิงคนสุดท้ายที่เราเรียกได้เต็มปากจริงๆว่า “รัก” และมันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป ขอบคุณพีช เอื้อง อู๋ ดวง... ทั้งๆที่ตอนมัธยมเราไม่ค่อยสนิทกันนัก แต่ตอนนี้ดูเราจะสนิทกันมากกว่าเดิม ในขณะที่เพื่อนคนแล้วคนเล่าค่อยๆจากไป พวกแกกลับเข้ามาทำให้เราได้รู้จักโลกในอีกมุมหนึ่งซึ่งไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็น ขอบคุณที่ไม่ลืมเราทุกครั้งในการดื่มสุราและการเที่ยว ขอบคุณผู้อ่านสเปซทุกคน... การเขียนสเปซช่วยกล่อมเกลาให้ท้อฟมีจิตใจที่อ่อนโยนมากขึ้น ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านและฝากความคิดถึงเอาไว้ ถ้าไม่มีพวกคุณ ท้อฟก็คงไม่มีกำลังใจจะเขียนต่อ ขอโทษทีที่เขียนยาวอยู่เรื่อยนะครับ ขอบคุณ “บางคน” ที่เคยทำร้ายจิตใจกัน ความเจ็บปวดที่พวกคุณเคยฝากไว้ไม่เคยสูญเปล่า เพราะมันบ่มเพาะให้ท้อฟเข็มแข็งเกินกว่าที่คุณปรามาสไว้โดยการกระทำของคุณ ถ้าจะต้องฝ่าฟันกับความเลวร้ายขนาดนั้น เพื่อให้ผ่านพ้นมาพบกับความรักของ “คนผู้นั้น” ...ท้อฟก็น้อมรับในความเจ็บปวดนั้นด้วยความยินดี และสุดท้ายแต่สำคัญ ขอบคุณ “คนผู้นั้น”... “ถ้าเราต่างไม่หันมามอง พลาดทุกอย่างเพียงเสี้ยวนาที...” ท้อฟนึกไม่ออกจริงๆว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร ถ้าคุณไม่ได้อยู่บนรถไฟฟ้าขบวนนั้น หรือหากท้อฟวิ่งไปไม่ทัน ป่านนี้ชีวิตของท้อฟคงยังเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวอยู่อย่างเดิม ตลอด 2 เดือนกว่าที่มีคุณเข้ามาในชีวิต เป็นช่วงเวลาที่ท้อฟมีความสุข ไม่น่าเชื่อว่าเพียงระยะเวลาไม่นาน กลับมีความทรงจำมากมายระหว่างเรา นับจากนี้ หากจะเกิดเรื่องเลวร้ายใดๆในชีวิต ท้อฟจะไม่กลัว เพราะท้อฟจะมีคุณคอยเคียงข้างและก้าวเดินไปพร้อมๆกัน ท้อฟดีใจที่เรา “หากันจนเจอ” ในที่สุด...
ขอบคุณอีกครั้งจากใจจริงครับ
Comments (33)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://sleeplesstoffy.spaces.live.com/blog/cns!3CEC8BD3FF6170FA!1015.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
